Newsletter

Kalendarz Spotkań

Przekaż darowiznę

Przekaż 1% procent

1 procent

Leki biologiczne

Rozwój biologii molekularnej i inżynierii genetycznej oraz wiedzy o procesach immunologicznych prowadzących i towarzyszących nieswoistym zapaleniom jelita pozwolił na stworzenie nowej generacji leków zwanych lekami biologicznymi. Są to przeciwciała, receptory, inhibitory lub fragmenty kwasów nukleinowych obniżające stężenie czynników prozapalnych w organizmie, a także przeciwzapalne cytokiny modulujące reakcję odpornościwą organizmu. Jedynym lekiem z tej grupy zarejestrowanym w Polsce jest Infliximab (Remicade), pozostałe zaś są w fazie badań klinicznych.

Przeciwciała przeciw (TNF-α)

Infliximab (Remicade) Czynnik martwicy nowotworów –Tumor Necrosis Factor (TNF-α), jest jedną z ważniejszych cytokin prozapalnych, odgrywającą kluczową rolę w patogenezie chorób o podłożu autoimmunolgicznym. Cytokina ta bierze udział zarówno w powstawaniu jak i podtrzymywaniu procesu zapalnego. Spośród leków blokujących ten czynnik (adalimumab, etanercept, infliximab) tylko ten ostatni jest lekiem zarejestrowany w Polsce w leczeniu chL-C. Infliximab jest w Polsce refundowany w ramach specjalnego programu dla chorych na reumatoidalne zapalenie stawów. Chorzy na chL-C, obecnie, mogą starać się o indywidualne refinansowanie tego leku, co napotyka na wiele trudności. Obecnie trwają starania o stworzenie programu leczenia infliximabem chorych na chL-C. Infliximab jest chimerycznym (mysio-ludzkie) przeciwciałem monoklonalnym przeciwko TNF-. Prowadzone od 1997 roku badania wykazały, że jest on bardzo skuteczny nie tylko w leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów (rzs), ale także w leczeniu aktywnej postaci chL-C oraz w leczeniu komplikacji towarzyszących tej chorobie (przetoki, szczeliny, spondyloartropatia), które nie poddawały się leczeniu kortykosteroidami. U dorosłych, nie odpowiadających na leczenie steroidami pacjentów, Infliximab indukuje bardzo szybką kliniczną remisję i gojenie się błony śluzowej jeita oraz zamykanie szczelin i przetok.. Podtrzymanie remisji można uzyskać poprzez powtarzane co 8 tygodni dożylne infuzje leku. Zarówno u dorosłych jak i u dzieci z wzjg badania pilotażowe przyniosły zachęcające rezultaty, a najnowsze wyniki dowodzą, że kuracja infliximabem może być alternatywną u chorych ze wskazaniami do leczenia operacyjnego (kolektomii). Krótkotrwałe objawy uboczne są rzadkie i nie groźne. Ponieważ w nielicznych przypadkach możliwe jest rozwinięcie się aktywnej gruźlicy po zastosowanym leczeniu, dlatego już przed rozpoczęciem terapii należy rozpocząć monitorowanie pacjenta poprzez wykonywanie prób tuberkulinowych i/lub zdjęć rentgenowski płuc. Sygnalizowana jest możliwość zwiększenia ryzyka wystąpienia zmian nowotworowych u osób leczonych ifliximabem, ale okres badań jest zbyt krótki aby potwierdzić lub wykluczyć to zagrożenie. Przeciwwskazaniem do stosowania infliximau jest nadwrażliwość na lek, gruźlica i inne ciężkie zakażenia (posocznica, ropnie, zakażenia oportunistyczne), a także niewydolność serca. Stosowaniu infliksimabu, a zwłaszcza pierwszemu i drugiemu podaniu leku, towarzyszyć mogą ostre reakcje poinfuzyjne, jak wstrząs anafilaktyczny lub reakcja nadwrażliwości typu późnego. Należy zachować szczególną ostrożność i bardzo uważnie obserwować chorych leczonych powtórnie po długiej przerwie ze względu na możliwośc wytworzenia przeciwciał. Leczenie infliksimabem należy przerwać w przypadku wystąpienia objawów sugerujących zespół toczniopodobny lub stwierdzenia obecności przeciwciał przeciw dwuniciowemu DNA. Doświadczenia na temat bezpieczeństwa przeprowadzania zabiegów operacyjnych u leczonych infliksimabem są ograniczonei niejednoznaczne i dlatego chorzy wymagający zabiegu operacyjnego w czasie leczenia muszą być monitorowani pod kątem rozwoju ewentualnych zakażeń. W ciężkiej czynnej postaci choroby Leśniowskigo-Crohna, jak i chL-C z przetokami dawka wynosi 4- 5 mg/kg masy ciała i podawana jest we wlewie dożylnym w warunkach szpitalnych. Wszyscy chorzy powinni być obserwowani przynajmniej przez 1-2 h po wlewie pod kątem wystąpienia ostrych reakcji poinfuzyjnych. W wielu przypadkach znaczna remsja i zamknięcie się przetok następuje już po pierwszym wlewie. Powtórne dawki leku należy wykonać 2 i 6 tyg. po pierwszym wlewie. W przypadku ponownego wystąpienia objawów choroby infliksimab może być powtórnie podany w ciągu 14 tyg. po ostatnim wlewie. Nie zaleca się ponownego stosowania leku po 15-tygodniowej przerwie ze względu na częste występowanie reakcji nadwrażliwości typu późnego u chorych. Należy podkreślić, że infliximab jest lekiem bardzo drogim. Koszt kuracji to suma rzędu dziesiątków tysięcy złotych i powinna być ona zarezerwowana dla najcięższych przypadków, które nie poddają się leczeniu konwencjonalnemu. Wprowadzenie programu pozwoli na określenie ścisłych wskazań klinicznych dla stosowania tej terapii. Obecnie, niestety, refinansowanie terapii zależy od zasobności portfela chorego i jego siły przebicia.

Inhibitory białek adhezyjnych
Białka odpowiedzialne za adhezje (przyleganie, przyczepianie) tzw. CAMs (ang. cellular adhesion molecules) pośredniczą w oddziaływaniach między komórkami oraz między komórkami a macierzą międzykomórkową i odpowiadają m.in. za migrację i przyleganie białych ciałek krwi (leukocytów) do komórek śródbłonka w trakcie rozwoju procesu zapalnego. Odgrywają one dużą rolę nie tylko w chorobach o podłożu zapalnym w tym w chorobach o podłożu autoimmunologicznym, a także w chorobach układu krążenia i w cukrzycy typr B. Najliczniejszą klasą białek adhezyjnych są integryny – glikoproteiny (białka zawierające cząsteczki cukrów) wchodzące w skład błony komórkowej. Integryny współdziałają z innymi receptorami błonowymi, umożliwiając agregację komórek oraz ich ukierunkowaną migrację. Wszystkie integryny są heterodimerami składającymi się z podjednostek alfa i beta. Dotychczas odkryto ponad 20 integryn o różnym składzie podjednostkowym. Niektóre z nich występują w określonych typach komórek inne zaś są szerzej rozpowszechnione. Integryny alfa 4 uczestniczą w migracji leukocytów przez ściany naczyń krwionośnych, wiążą się z białkiem CAM-1 (cell adhesion molecule-1), którego zwiększoną aktywność obserwowano w trakcie przebiegu m.in. CD i CU. Modyfikacja oddziaływań między integrynami, a ich receptorami może hamować rozwój procesu zapalnego i być wykorzystana w terapii chorób o podłożu autoimmunologicznym.

Natalizumab (Antegren) jest rekombinowanym (mysio-ludzkim) monoklonalnym przeciwciałem skierowanym przeciw integrynie alfa-4- znajdującej się na powierzchni leukocytów i pośredniczącej w migracji limfocytów przez śródbłonek naczyniowy do ściany jelita.. Działania natalizumabu polega na blokowaniu wiązania integryny do ich receptorów obecnych w komórkach ściany jelita. W modelu zwierzęcym z eksperymentalnie wywołanym nzj. Zaobserwowano korzystny wpływ tego przeciwciała na przebieg procesu zapalnego. Badania kliniczne prowadzono u chorych na chL-C z aktywnym przebiegiem choroby wykazały skuteczność natalizumabu na osiąganie remisji, jej podtrzymanie i przedłużenie oraz na polepszenie jakości życia. Należy podkreślić, że zarówno natalizumab, jak i wszystkie inne przeciwciała podawane dożylnie mogą wywoływać u niektórych pacjentów wytwarzanie specyficznych przeciwciał odpowiedzialnych za zwiększenie występowania fektów ubocznych terapii.
MLN02 (LDP-02) przeciwciało przeciwko integrynie alfa4 beta7 we wstępnych badaniach klinicznych wykazuje pozytywny wpływ na przebieg zarównochL-C jak i wzjg.

Przekaż 1% procent

1 procent

Newsletter

Kalendarz Spotkań

Przekaż darowiznę