Newsletter

Kalendarz Spotkań

Przekaż darowiznę

Przekaż 1% procent

1 procent

Leczenie żywieniowe

Leczenie żywieniowe ma na celu nie tylko uzupełnienie niedoborów pokarmowych, ale także oszczędzenie przewodu pokarmowego. Badania kliniczne porównujące skuteczność leczenia zaostrzeń nzj dietą bezresztkową, dowodzą, że jej stosowanie przynosi podobne efekty jak konwencjonalna sterydoterapia. Ze względu na liczne efekty uboczne prednisolonu i jego pochodnych, wydaje się, że stosowanie diety elementarnej, półpolimerycznej lub polimerycznej powinno być terapią z wyboru, szczególnie u dzieci, u których skutki uboczne kortykoterapii są znacznie poważniejsze niż u osób dorosłych. Lekarze z USA (71%) przedkładają leczenie nzj u dzieci konwencjonalnymi sterydami (prednisolon) i azathiopryną nad leczeniem dietą bezresztkową i budesonidem. Ten schemat terapii akceptuje tylko 21% lekarzy z zachodniej Europy. Ponad 60% europejskich gastroenterologów dziecięcych stosuje leczenie dietetyczne (w USA 4%). W badaniach klinicznych nie wykazano przewagi żywienia pozajelitowego nad dietą bezresztkową podawaną enteralnie, co powinno skłaniać do ograniczenia żywienia pozajelitowego do szczególnych przypadków.

Odżywianie dojelitowe

Celem terapii dojelitowej jest poprawa ogólnej kondycji, zmniejszenie ruchu robaczkowego jelit, spadek obciążenia antygenami znajdującymi się w pożywieniu oraz zmiana flory bakteryjnej jelita. Dieta ta jest łatwo przyswajalna i zawiera wszystkie potrzebne składniki pokarmowe w tym składniki mineralne, witaminy i mikroelementy, co powoduje szybkie uzupełnienie niedoborów żywieniowych. Płynna postać diety, ułatwia pokonywanie różnego rodzaju zmian chorobowych czy nawet zwężeń jelita. Badania kliniczne nie wykazały różnic w skuteczności diety elementarnej nad półpolimeryczną i polimeryczną, co powinno skłaniać do stosowania tej ostatniej, gdyż diety elementarne (zawierające aminokwasy, cukry proste i kwasy tłuszczowe) są droższe i mają zdecydowanie gorszy smak. Żywienie bezresztkowe stosuje się przejściowo po okresie żywienia pozajelitowego (dożylnego), równolegle z dożywianiem dożylnym, a także jako samodzielny sposób zachowawczego leczenia niedrożności, przetok, megacolon toxicum oraz przy oznakach niedożywienia. Wykazano, że żywienie enteralne może podtrzymać remisje u dzieci z chL-C. W przypadku poważnych zmian okołoodbytniczych z towarzyszącym bólem, elementarna dieta może zminimalizować wypróżnienia przy jednoczesnym podtrzymaniu dobrego stanu odżywienia

Oznaki niedożywienia, a szczególnie niedobory białka są stwierdzane u 85% dorosłych hospitalizowanych pacjentów z powodu zaostrzenia nzj oraz u 23% pacjentów z chorobą L-C, leczonych ambulatoryjnie. U dzieci z nzj, chroniczne niedożywienie (głównie spowodowane zmniejszonym przyjmowaniem pokarmu) i ciągły stan zapalny jest odpowiedzialny za zahamowanie wzrostu oraz opóźnienie dojrzewania płciowego. Należy zaznaczyć, że zahamowanie wzrastania obserwowane u prawie połowy małych pacjentów z chorobą L-C występuje dość często nawet przed pojawieniem się objawów jelitowych choroby. Utrata masy ciała dotyczy 85% dzieci z chorobą L-C i u 65% dzieci z wzjg w momencie postawienia diagnozy.

Ponieważ wielu chorych, szczególnie dzieci nie chce przyjmować preparatów doustnie mogą być one podawane przez sondę dożołądkową, dodwunastniczą wprowadzoną przez nos lub przez gastrostomię. Mimo braku jakichkolwiek objawów niepożądanych, pacjenci często skarżą się na mdłości, luźne stolce oraz na konieczność wybudzania w nocy (dokarmianie). Najczęstszą komplikacją, związaną ze zbyt szybką podażą płynu przez sondę dożołądkową, jest odwracalna biegunka.

Wydaje mi się, że jednym z głównych powodów niestosowania szeroko lecenia dietetycznego w Polsce jest jego wysoki koszt. Wszystkie preparaty (bezresztkowe, polimeryczne, elementarne) są pełnopłatne, a podawanie ich w warunkach szpitalnych wiąże się z długą (4-6 tygodniową) hospitalizacją. Dostępnym bez recepty preparatem polimerycznym jest Nutridrink. W celu pełnego zaspokojenia zapotrzebowania na składniki odżywcze należy wypijać 10 kartoników dziennie (2000 kcal), co kosztuje ponad 50 zł/dobę. Nieco tańsze są preparaty sprzedawane na receptę (Nutrison, Ensure), ale i tak miesięczna terapia kosztuje około 1 000 zł.

Odżywianie pozajelitowe

Zarówno u dzieci jak i u dorosłych odżywianie pozajelitowe (dożylne) zarezerwowane jest dla pacjentów w okresach okołooperacyjnych oraz z bardzo poważnym schorzeniem (niedożywienie, przetoki, niedrożność jelita, megacolon toxicum), u których nie można zastosować żywienia enteralnego. Żywienie to powinno być stosowane jak najkrócej ze względu na możliwość pojawienia się niekorzystnych zmian w jelicie np. zaniku kosmków jelitowych. Pacjenci, którzy są niezdolni do przyjęcia wystarczającej ilości dojelitowej suplementacji ze względu na stan zaostrzenia choroby oraz biegunki, zyskują wiele korzyści z suplementacji pozajelitowej. Największe efekty żywienia pozajelitowego odnotowano wśród dzieci z chL-C, u których ta terapia była prowadzona w domu. Jakkolwiek przygotowanie preparatów do żywienia pozajelitowego w domu wiąże się z wieloma niedogodnościami dla chorego lub jego opiekunów, to przewaga leczenia domowego nad szpitalnym jest bezsporna.

Przekaż 1% procent

1 procent

Newsletter

Kalendarz Spotkań

Przekaż darowiznę